De laatste jaren zijn er vanuit verschillende niveaus richtlijnen verschenen die het op betrouwbare wijze hergebruik van stalen constructiecomponenten mogelijk maken. Helaas bemoeilijken ze dit ook omwille van de kosten- en tijdsinvestering die veroorzaakt worden door het noodzakelijke vooronderzoek [1]. Deze bijdrage tracht op basis van experimentele data een code van goede praktijk naar voor te brengen waardoor via een aantal eenvoudige maatregelen bij de selectie van profielen, en in het ontwerp, men tot een efficiëntere aanwending van het beschikbare materiaal kan komen, zonder verlies aan betrouwbaarheid.
